helemaal vergeten om deze blog bij te houden. Dus nu een paar herinneringen:
Vaker ging ik naar Stella.
we liepen door haar mooie tuin en kletsten wat. Ook liet ik haar muziek horen die ik tijdens de mis had opgenomen. Ze kon zó alles meezingen, alle woorden kwamen vloeiend.
Ook keek ik opnieuw met verbazing naar de auto die Bram en ik ooit hadden willen kopen. De auto van Lucio.
Baby G deed weer goed haar best voor mij, hoewel er ook pech was.
Een radiatorslang had het al eerder begeven, Mem had het ding dicht getapet, dat reed dan weer lekker verder.
Maar…. een andere slang ergens onderin was helemaal gescheurd en toen ik weg wilde rijden bij Fatima College, kon ik wel anderhalve liter water bijvullen. Het onheil was geschied.
Ik dacht dat ik nog wel kon rijden en dat klopte ook, tot aan de Rooseveltweg-kruising Churchillweg, je weet wel dat rare kruispunt. Daar stond ik stil. Mem gebeld, die kwam er al snel aan met zijn dochter Zaire. Ook de 24/7 gebeld. en die kwamen ook al snel.
Kijk:
En zo reden we naar Janus!
Geluk bij een ongeluk dat ik een dag later naar St.Maarten zou gaan om met Petra op Milton Peters College te werken.
Zo heeft Janus een week de tijd om aan de auto te werken. Maar Janus besteed het uit aan zijn broer David.
En na de reparatie is de trekkracht groter, rijdt ie weer soepeler. Geweldig werk van David. Ook Mem is blij, hij wilde al die tijd al een “overall’ doen, dit werd een halve”overall”…..
Natuurlijk ging ik vaker zwemmen, Daaibooi elke ochtend rond 07.00 uur, een paradijs, helemaal alleen op de wereld.
In de ochtend zwemmen bij Daaibooi, blijft toch heerlijk, zeker zo vroeg, dan is zooooo rustig daar. Kijk. maar:
Wat een genot. Ik zwem mijn tien baantjes en lees lekker in Kitchen van Banana Yoshimoto, een prachtig boek om kennis te maken met de Japanse literatuur. Lezen!
Om 07.00 uur zwemmen bij Daaibooi, prachtige ochtend, prachtige baai, voorlopig laatste zwemtochtje hier.
Thuis gaat de telefoon: Magalie. Of ik om 09.00 uur kan helpen? Tuurlijk… had ik ook aangeboden. Wij naar Napa, Magalie, haar kleinzoon achterin, en ik. Papiamentu oefenen, want Magalie wil dat ik Papiamentu spreek, all the time. Valt tegen, maat har Nederlands is goed. Dus ik kan af en toe een Nederlands woord erdoor gooien.
Ik vraag of Magalie weet welke accu? Dat weet zij niet precies. Dus ….op de heenweg langs Janus, die precies weet welke accu het moet worden. Even gekletst en dan naar Napa. Daar staat de accu al klaar, bij het meest linkse loket, bij Carlito, zo had Janus ons verteld.
Snel gebeurd. Ik koop nog een liter olie.
Op de terugweg nog langs Esperamos, zakje siboyo.
Dan naar Tera Cora, de panaderia. Ik koop wat pan dushi voor Mama Irma en voor Mem, voor Magalie en haar kleinkinderen en voor Norma en Stella.
Een kopje koffie gedronken daar.
Dan naar huis.
Opruimen en … om 14.30 uur naar Hato. Thelma rijdt langs haar huis om dat te laten zien. Het is een appartement in Sun Valley.
Om 15.30 uur Hato en daar gaat het erg snel met inchecken en met de elektronische controle van het paspoort.
Naar de lounge en eerder dan verwacht vertrekken we naar Amsterdam.
Papaya plantjes gekocht op Piscadera, naast de tuin van Quinten.
Magaly zit bij de bushalte met haar twee kleinkinderen. Ze logeren bij Wela (Oma). Ik vraag waar ze heen moeten. “We zitten uit te rusten, ik moet nu nog het hele eind naar huis lopen met mijn brosse botten”. Ik zeg “ik breng je wel, stap maar lekker in”. Magalie woont tegenover Boy Casablanca, op de weg naar Porto Marie baai, een hele slechte weg, best nog een eind lopen voor hun. Op haar erf staat een auto, kapot? Ik vraag ernaar. “Nee de accu is slecht. Ik moet een nieuwe kopen”. Ik bied aan om haar daarmee te helpen. “Kan morgen wel naar Napa rijden voor je”.
Dan naar de tuin van Carmen. Papaya plantje planten. Ik zet het plantje rechts in haar tuin, zoals zij aangeeft op een foto; ik plant het op de manier van Quinten, met héél veel dood materiaal eromheen om het weinige regenwater niet te veel te laten verdampen.
Dan zwemmen bij Karakter en daar stuur ik een foto van het papaya boompje. “Maar hoe krijgt het water”?, vraagt Carmen. Ik schrijf over Ernst Götsch, de Zwitser, die de methode van de “syntropic farming” promoot. “Maar hoe krijgt het dan water?” Ik schrijf dat ik dacht dat het drip sysyteem in haar tuin kapot is en dat ik het daarom bedekt heb met dood materiaal. Nee, dat drip systeem doet het nog wel, aan één kant tenminste.
Ik ga op weg terug naar huis nog weer even langs en wonder boven wonder slaat het “drip systeem” net aan. Zo zie ik dat ik het papaya plantje een betere plek kan geven , vlak naast de palmboom.
Om 05.00 uur op. Marie Louise komt mij om 06.00 uur ophalen, we gaan 13 baaien langs, met de auto, om te checken of er schildpadden zijn gekomen die een nest gemaakt hebben om hun eieren te leggen.
Achtereenvolgens: Playa Kalki, Playa Piskado, Playa Forti, Playa Abou (Grote Knip), Kleine Knip, Playa Jeremí, Playa Lagun, Santa Cruz, (Koffie in Landhuis Klein Santa Martha) Cas Abou, Porto Marie, Playa Hulu, Playa Daaibooi….
Hier enkele foto’s:
Om 18.00 uur een hapje eten met Edgar de Palm. Afscheidskado vanwege zijn nieuwe baan. Bij Bali restaurant op Grote Berg.
Interessant gesprek met redenen van Edgar waaromhij deze stap zet.
Om 07.15 uur gaat de telefoon en Thelma vraagt of ik wil wachten met naar de kerk gaan tot zij er is met Ruthmila, die uit Aruba hierheen gekomen is voor de begrafenis van haar oma gisteren. Ze logeert bij Thelma. Natuurlijk.
Na de mis komt Annet, die graag een kijkje neemt bij Stella vanwege de planten.
De tuin blijft me verbazen, prachtige bloemen onder een dak van schaduw door de bomen, de eenden in de kooi, de kippen, de pauw. Het oude meubilair. Ik vind Stella beter te pas, misschien omdat er familie uit Nederland in het huis is, ze meer gezelschap heeft.
Terug naar huis.
Huh? Mama Irma is er niet. Mem vertelt dat ze in de auto naar de marshe di Barber zijn.
Een wonder! Mama is – geholpen uiteraard – in de auto gaan zitten en mee naar de markt in Barber.
Dan gaan Mem en ik een rondje rijden door Banda Abou, o.a. naar de Kitten Rescue in Soto, waar Connie vrijwilligerswerk doet. Er zijn daar wel honderd katten! Connie laat ons de verschillende ruimtes zien, ook de operatiekamer waar de katten gesteriliseerd worden.
Dan rijden we naar Coral Cliff, Santa Martha, waar Corendon een paar enorme hotels aan het bouwen is. Vreselijk om te zien hoe de natuur daar wordt verstoord. Het toerisme groeit en groeit.
Dan naar Landhuis Klein Santa Martha. Koffie, awa lamoenchi en een prachtig uitzicht. We spreken een mevrouw daar die ook erg bezorgd is over de ontwikkelingen rondom het toerisme, er blijft geen natuur meer over.
Dan terug naar huis, maar eerst nog even langs het kleedlokaal bij het voetbalveld. Hé… daar zit Norma ook. We drinken een biertje, kletsen wat met Norma en dan naar huis.
Daar zit bezoek bij Mama Irma: Stella en haar zus Frida. Ruthmila en Thelma vertellen dat Mama Irma op de Marshe di Barber een sopi mondongo gegeten heeft en terug thuis ook nog weer jambo… Een wonder…
Zaire belt en vraagt of ze mee kan gaan zwemmen.
Zeker!
Half vijf!
Dan komen Erna en Magalie op visite. Ik ken Magalie vanuit de kerk. Mooie rijzige vrouw, die eerder met een kruk liep, nieuwe heup, en later met haar arm in een “sling”, pees gescheurd in de schouder na een val bij Porto Marie. Lieve mensen,alletwee. Erna repareert de gordijnen van Mama Irma met naald en draad en later, als Zaire en ik terugkomen van het zwemmen, met haar eigen meegebrachte Singer naaimachine. Hoe helpen de mensen elkaar hier. Erna vertelt me dat ze zes weken in Nederland was in Amsterdam, om een vriendin te helpen wiens kind kanker had en op twaalfjarige leeftijd stierf. Het kind was er zo slecht aan toe dat men besloten had haar leven te stoppen. Ook was ze in Rotterdam, niet veel beter toen. Haar kind woont in Den Haag, daar is het tenminste schoon. Magalie was ooit lang geleden in Nederland, maar houdt niet van Nederland. Ik vertel dat ik hierheen gekomen ben voor Mama Irma, omdat Thelma schreef, “ als er iets gebeurt, kan Guus dan komen?” Zowel Erna als Magalie vinden het een goed idee dat ik gekomen ben, “beter dan naar iemand kijken in de kist”….. Magalie vindt dat ik nog meer Papiamentu moet oefenen, dan leer ik het steeds beter. Ik zeg dat Mama Irma mijn professoressa di Papiamentu was, maar nu te zwak is. Mi ta busca un nobo professoressa! Misschoe dat ik in oktober aan Erna of Magalie kan vragen mij les te geven.
Om 17.00 uur ga ik met Zaire naar Habitat. We zwemmen lekker en drinken wat, ik een cappuccino en zij een piña colada. Praten gaat steeds beter, vind ik, maar als ik vraag hoe haar kleinste kind heet, kan ze niet op de naam komen. Wat vreselijk, toch.
Vroeg naar bed, want morgen om 05.00 uur op, MarieLouise komt mij om 06.00 uur ophalen om de (dertien) baaien te lopen, kijken of er schildpadden eieren gelegd hebben. Dat zou wat zijn als we dat zien…..
Vandaag ga ik niet zwemmen, bij Daaibooi zijn er in het weekend al erg vroeg veel families met tent en barbecue. Bij Karakter is er geen zon zo ‘s morgens vroeg. Om 07.30 uur ga ik even naar Norma, maar zij is pas net wakker, was tot drie uur in het “snekkie” op de hoek. Teveel gedronken, beetje hoofdpijn, dus zij kan wat rust gebruiken. Ze vraagt me of ik maandag wel weer een fles zout water wil meebrengen van Daaibooi.
Dan naar Stella. Zij is al druk in de tuin, met haar plantjes. Er loopt een hond, niet van haar, in de tuin en die moet eruit! Hij is door een hek binnengekomen dat niet meer dicht gaat, niet meer goed sluit. Het zit een beetje ingespoeld in het zand. Ik vraag Srtella of ze een schepje heeft. Ja, hoor, dus ik schep het hek uit het zand., zodat het weer dicht kan. Ste;la zegt “er is deze morgen een engel uit de hemel gekomen voor mij, een engel die mij is komen helpen”….. Ik moet lachen. Stella biedt mij een kopje koffie aan, maar ik zeg dat ok eerst naar Tera Cora wil, naar de bakker en dat ik dan wat “pan dushi” mee zal brengen voor haar. Zo gezegd, zo gedaan. Eerst even tanken bij het pompstation op Tera Cora. Dat kan daar al met een creditcard van MCB! Lang leve de vooruitgang!
Dan naar de panaderia. Ik koop 8 pan dushi en moet 6 gulden betalen. 2 voor Mem en Thelma, 2 voor Stella, 2 voor Janus en twee voor mijzelf. Norma wilde niet. Hoofdpijn!
Dan even bij Mama Irma zitten en kletsen, nou, ja, kletsen, ze is moe, maar Thelma wil toch graag dat ze in de stoel gaat zitten. Ik help. Eenmaal in de stoel klaart ze weer een beetje op, is ze iets beter. Ze eet wat en drinkt wat, maar niet erg veel. Annet belt of ik zondag kan komen kijken naar het huis op Piscadera Bay Resort, in verband met de oplevering maandag, kan kijken naar onregelmatigheden, naar zaken die niet goed opgeleverd zijn. Zondag komt mij niet zo goed uit, dan ga ik met Mem op stap. “Ik rij er liever nu heen”, zeg ik. Om 11.30 uur ben nik bij PBResort. We zien toch nog veel zaken die beter gekund hadden, met name het verfwerk is hier en daar slordig.
Ik rij naar Mambo Beach om nieuwe slippers te kopen, havaianas, in de flip flop shop, had ik al een paar dagen in mijn hoofd om te doen.
Geslaagd.
Dan terug naar huis, een half uurtje rijden vanuit Mambo Beach.
Wanner ik thuiskom, zit er een mevrouw van het Archeologisch Archief om met Mama Irma te praten. Bij Landhuis Rif is er de jaarlijkse archeologische opgraving geweest, met deskundigen uit Canada, Nederland en Curaçao. Men heeft o.a. een oude T-Ford uitgegraven. De mevrouw wil van Mama Irma zoveel mogelijk weten over Landhuis Rif Saint Marie. Ze laat ook de kaarten zien van Johannes Werbata, geboren in Padang in Nederlands-Indië. Hij bracht tussen 1906 en 1909 het hele eiland in kaart, op verzoek van de Curaçaose regering, die kaarten nodig had om een systeem van dammen voor opvang van regenwater te ontwikkelen voor de landbouw. Hij was hiervoor geselecteerd op grond van zij tropenkennis en werkervaring. Aan de hand van topografische verkenningen (op een ezeltje) en het stelsel van de driehoeksmeting, bracht hij wegen, rooien, waterputten, plantages en landhuizen in beeld. Zijn kaarten zijn een van de meest gedetailleerde kaarten ooit van Curaçao.
Om 16.30 uur gaat de mevrouw weer weg en ik ga zwemmen.
Om 19.00 uur dacht ik een mooie zonsondergang te zien te rkijgen, aar uiteindelijk is het toch bewolkt. Ik spreek Angelina nog even, die haar voorlaatste werkdag heeft. Morgen, laatste dagje, wordt ze in het water gegooid, afscheidsritueel, ben benieuwd.
Om 6.00 uur op. Meteen weer naar Mama Irma. Zij zegt altijd maar dat ze goed geslapen heeft. “Drumi dushi?”
“Si m’a drumi bon”.
“ Hopi bon”?
“No, basta bon”!
“Dushi sonya”?
“No, mi no recórda nada sonya”
Ik ga naar Daaibooi, even lekker zwemmen. Men is de hutjes aan het repareren. Nieuwe palmbladeren erop.
Na het zwemmen wil ik naar Pelele en naar Cher, maar Mem voelt zich benauwd. Hij wil even bij de kerk gaan zitten, daar is het frisser. Ik blijf bij Mama Irma.
Ik heb met Annet afgesproken. We gaan lunchen bij Landhuis Rooi Catootje, naast het museo. Heerlijke vissalade en heel gezellig gekletst.
Even wat boodschappen bij Centrum Supermarkt. Ik neem drie blikjes Campbell chicken noodle soup mee voor Mama Irma, die vindt ze lekker. Voor Mem een bolo di wortel.
Om 16.30 uur nog weer ev en naar Villa Kadushi, zaag mee om onder de deur te zagen, zodat de deur nog iets gemakkelijker opengaat.
Dan lekker zwemmen.
Op het strand help ik Jordan mee om de ligbedjes die niet in gebruik zijn, schoon te vegen, hij wil graag vroeg naar huis….
Zo ontmoet ik ook een mevrouw die daar Ayurvedische astrologie aan het studeren is. We praten wat, ze vraagt meteen mijn geboortedatum, ik zeg maar meteen “Virgo” erbij, maar nee, hoor, zij zegt dat ik een Leeuw ben, een leider. In Europa worden de sterrenbeelden aan andere data gekoppeld.Zij zegt dat het met de maan te maken heeft en niet zomaar per 21 augustus of iets dergelijks kan gaan. Ik een Leeuw?
Ik vertel over Mama Irma en we spreken over doodgaan. Ze raadt mij een boek aan: Journey of Souls, van Michael Newton. Gaat erover dat we de aarde verlaten en dat onze ziel ergens anders heen gaat. Ik heb ooit gelezen dat men iemand die op sterven lag gewogen heeft en dat het lichaam opnieuw gewogen werd nadat het dood was. De ziel was vertrokken en het lichaam woog ietsje minder, een paar gram…
We kletsen nog even verder. Zij woont bij Landhuis Pannekoek. Grappig daar ging ik vroeger met onze Radulphus eersteklassers op kamp, samen met Hans van Straaten, Hans Schil en andere collega’s. Ik herinner me dat we er veel lol hadden. Ze vertelt me ook dat de energie in Willibrordus goed is. Dat voel ik iedere dag, ook bij Williwood.
Ik vertel dat ik Donald Olbino ken in Pannekoek en dat ik vaker met hem wandel. Zij kent zijn vrouw “Dulce”. Grappig, iedereen kent iedereen….
Om 20.30 komt Mem en we kletsen gezellig wat. We drinken een cola en ik heb ook nog een paar pika-balletjes. Hij vindt ze heerlijk. Mem is nog steeds een beetje benauwd en heeft ook last van zijn knieën.
Vroeg op, 06.00 uur en naar Habitat om te zwemmen, is weer eens een andere plek in de ochtend.
Na het zwemmen een lekkere cappuccino bij de bakker. Croissant erbij met wat chocolade. Mmmm.
Krijg een bericht dat Marco de sleutel heeft klaar gelegd van de private room waar de zaag ligt. Dus even naar villa Kadushi en zagen maar. Toch nog weer een hele klus, tussen de prikstruiken door en met dat harde hout. Maar na een uurtje is het klaar, opgeruimd en wel.
Thuis krijg ik een berichtje van Dorette dat ze niet mee kan wandelen vanmiddag, de elektricien is er de hele dag en dat gaat voor, haar huis moet opgeknapt worden. Marie Louise laat weten dat ze wel komt en dat we na het wandelen een hapje eten bij Marfa.
Na het wandelen gaan we een hapje eten bij Marfa.
Net wanneer we willen gaan wandelen komt Larissa langs. Ze heeft net 4 uur lang gesnorkled van Santa Martha naar de Blue Room en terug. Een lange tocht. Maar prachtig. Mem komt er ook bij zitten. We praten over de Sea Turtle Conservation, over de Plastic Clean Up en voor we het weten is het te laat om te wandelen. MarieLouise en ik gaan een hapje eten bij Marfa, die mij vertelt dat we in hetzelfde vliegtuig zaten hierheen. Zij was in Nederland vanwege haar “burger kabritu”, ze wil die ook in Nederland introduceren.
Gezellig gekletst en lekker gegeten en om 21.30 uur naar bed.
Mem komt al vroeg kletsen, 06.15 uur, we hadden afgesproken om zaterdag samen op stap te gaan, Banda Abou, Westpunt, Santa Martha, Lagun etc. maar zaterdag komt er een mevrouw met Mama Irma praten om oude verhalen van vroeger te horen van haar. Mem wil erbij zijn om mee te kunnen vertellen. Vorige keer dat ik hier was, was ik naar een verhalen-ochtend in Otrobanda, van de organisatie Wintertuin. Er waren daar hele oude mensen die verhalen vertelden en al die verhalen zijn gepubliceerd in een bundel, Otrobanda, kurá di kuenta. Heerlijke verhalen over vroeger. Mem is ook geïnteresseerd in “historia”. “Kijk”, zegt Mem, “daar loopt een “sloké” voorbij”. Ik zoek de naam van de vogel op in het boek van Michelle Pors-da Costa Gomez. Dat heb ik ooit gekocht toen ik hier met Jan een vogelexcursie deed met haar. Ze beloofde bij het verzamelpunt bij Centrum Supermakrt Piscadera dat we wel 30 soorten vogels zouden gaan zien op die zaterdag. Ik kon het niet geloven, maar …. zij wist de plekken om vogels te spotten. De sloké heb ik toen niet gezien en hier komt ie zomaar over de porch gelopen. Wij noemen het een kuifkwartel. Het is een vrouwtje, met bruine wangen en een minder grote kuif (dan het mannetje). Ze loopt parmantig over de porch. Kunnen ze wel vliegen?
Ik ga zwemmen bij Daaibooi en ook daar een mooie vogel, de garsa blou chikí, de kleine blauwe reiger, die kreeftjes uit het zand pikt.
Terug thuis komt Zaire even langs. We spreken af dat we zaterdag weer gaan zwemmen.
Om 13.00 uur krijg ik snijboonchi van Thelma. Mmmmm.
Zwemmen, maar eerst even in de tuin van Carmen een paar takken weghalen die het uitzicht vanaf het hemelbed naar de oceaan belemmeren. Morgen terug en een dikkere tak wegzagen.
Een blaffende buurhond laat zijn bewoners weten dat ik in de tuin ben.
Lekker zwemmen. Daarna een cocktail geprobeerd bij Koraal: mangotini, heerlijk drankje.
Om 19.00 uur thuis, blog in orde maken. Bram heeft een plug-in geïnstalleerd, dan kan ik de website ook in een andere taal schrijven. Papiamentu? Ik begin maar eens met Engels.
