Om 07.30 naar de kerk.

Om 07.15 uur gaat de telefoon en Thelma vraagt of ik wil wachten met naar de kerk gaan tot zij er is met Ruthmila, die uit Aruba hierheen gekomen is voor de begrafenis van haar oma gisteren. Ze logeert bij Thelma. Natuurlijk. 

Na de mis komt Annet, die graag een kijkje neemt bij Stella vanwege de planten.

De tuin blijft me verbazen, prachtige bloemen onder een dak van schaduw door de bomen, de eenden in de kooi, de kippen, de pauw. Het oude meubilair. Ik vind Stella beter te pas, misschien omdat er familie uit Nederland in het huis is, ze meer gezelschap heeft.

Terug naar huis.

Huh? Mama Irma is er niet. Mem vertelt dat ze in de auto naar de marshe di Barber zijn.

Een wonder! Mama is – geholpen uiteraard – in de auto gaan zitten en mee naar de markt in Barber.

Dan gaan Mem en ik een rondje rijden door Banda Abou, o.a. naar de Kitten Rescue in Soto, waar Connie vrijwilligerswerk doet. Er zijn daar wel honderd katten! Connie laat ons de verschillende ruimtes zien, ook de operatiekamer waar de katten gesteriliseerd worden.

Dan rijden we naar Coral Cliff, Santa Martha, waar Corendon een paar enorme hotels aan het bouwen is. Vreselijk om te zien hoe de natuur daar wordt verstoord. Het toerisme groeit en groeit.

Dan naar Landhuis Klein Santa Martha. Koffie, awa lamoenchi en een prachtig uitzicht. We spreken een mevrouw daar die ook erg bezorgd is over de ontwikkelingen rondom het toerisme, er blijft geen natuur meer over.

Dan terug naar huis, maar eerst nog even langs het kleedlokaal bij het voetbalveld. Hé… daar zit Norma ook. We drinken een biertje, kletsen wat met Norma en dan naar huis.

Daar zit bezoek bij Mama Irma: Stella en haar zus Frida. Ruthmila en Thelma vertellen dat Mama Irma op de Marshe di Barber een sopi mondongo gegeten heeft en terug thuis ook nog weer jambo… Een wonder…

Zaire belt en vraagt of ze mee kan gaan zwemmen.

Zeker!

Half vijf!

Dan komen Erna en Magalie op visite. Ik ken Magalie vanuit de kerk. Mooie rijzige vrouw, die eerder met een kruk liep, nieuwe heup, en later met haar arm in een “sling”, pees gescheurd in de schouder na een val bij Porto Marie. Lieve mensen,alletwee. Erna repareert de gordijnen van Mama Irma met naald en draad en later, als Zaire en ik terugkomen van het zwemmen, met haar eigen meegebrachte Singer naaimachine. Hoe helpen de mensen elkaar hier. Erna vertelt me dat ze zes weken in Nederland was in Amsterdam, om een vriendin te helpen wiens kind kanker had en op twaalfjarige leeftijd stierf. Het kind was er zo slecht aan toe dat men besloten had haar leven te stoppen. Ook was ze in Rotterdam, niet veel beter toen. Haar kind woont in Den Haag, daar is het tenminste schoon. Magalie was ooit lang geleden in Nederland, maar houdt niet van Nederland. Ik vertel dat ik hierheen gekomen ben voor Mama Irma, omdat Thelma schreef, “ als er iets gebeurt, kan Guus dan komen?” Zowel Erna als Magalie vinden het een goed idee dat ik gekomen ben, “beter dan naar iemand kijken in de kist”….. Magalie vindt dat ik nog meer Papiamentu moet oefenen, dan leer ik het steeds beter. Ik zeg dat Mama Irma mijn professoressa di Papiamentu was, maar nu te zwak is. Mi ta busca un nobo professoressa! Misschoe dat ik in oktober aan Erna of Magalie kan vragen mij les te geven.

Om 17.00 uur ga ik met Zaire naar Habitat. We zwemmen lekker en drinken wat, ik een cappuccino en zij een piña colada. Praten gaat steeds beter, vind ik, maar als ik vraag hoe haar kleinste kind heet, kan ze niet op de naam komen. Wat vreselijk, toch.

Vroeg naar bed, want morgen om 05.00 uur op, MarieLouise komt mij om 06.00 uur ophalen om de (dertien) baaien te lopen, kijken of er schildpadden eieren gelegd hebben. Dat zou wat zijn als we dat zien…..