Om 06.15 eruit. Heerlijk fris. Geen zon. Ik ga (eens een keertje) niet zwemmen en doe wat administratie.

Heerlijk rustig thuis een klein ontbijtje: verse ananas, verse mango (van Nilda) en wat yoghurt (van Bauer uit Duitsland)

Om 08.00 uur naar Janus, die altijd gastvrij is. Gisteren met Mem een “carburator repair kit” gekocht, omdat Mem denkt dat de vlotter af en toe blijft hangen. XCG 75,=. Janus zit met twee telefoontoestellen aan tafel. Met ééntje belt hij, op de andere kijkt hij Facebook filmpjes. Voor hem op tafel ligt een bijbel en een highlighter, Salomon hfdst 10, 11. Er zijn wat zinnen opgelicht in fel groen, hfdst 11. Janus biedt me koffie aan en brengt een hardgekookt eitje mee bij de koffie. “Die repair kit kan terug naar Montana Autoparts”, zegt Janus, “jouw carburateur is in zijn geheel oud. Je moet een nieuwe. Of ga kijken bij de Wabi Club Curaçao, jouw auto is toch van 1993, dan is ie oud genoeg daarvoor, ga kijken of ze daar een carburator voor je auto hebben”. Hij belt iemand en ik hoor hem zeggen: “……tin un bon preis pa carburator?” 

We kletsen verder nog over Nilda die ik gisteren bezocht en ik vertel Janus over de vlinder, de zwarte barboletta waar Nilda gisteren over sprak. Er kwam een zwartgrijze vlinder het huis in vliegen en die nestelde zich op de muur, een teken dat Edgar dood was. Janus beaamt het verhaal en vertelt ook dat het zomaar kan zijn dat er op je arm zwarte vlekken ontstaan als er iemand in je omgeving doodgaat. Later hoor ik van Jordan dat het ook kan zijn dat een “chuchubi” alsmaar tegen het raam blijft tikken als aankondiging dat er iemand dood gaat. Mooie oude verhalen.

Na een half uurtje rij ik naar Montana Autoparts en breng de repair kit terug.

Dan naar Annet met wie ik om 09.30 uur afgesproken heb bij Piscadera Bay Resort. Maar goed dat ze haar nummer #54 erbij heeft genoemd. Ze hebben een nieuwe bungalow, iets groter, gekocht, twee badkamers en drie slaapkamers. Ik krijg een rondleiding. Prachtige ruimtes. Men is druk bezig alles in orde te brengen, schilderen, elektrisch, vloer. De vloer is van een Italiaans marmer dat overal in huis terugkomt. Omdat ie nogal druk aanwezig is, wil Annet alles in rustig wit laten schilderen. Goed idee, Annet!

We drinken koffie bij Hook’s Hut. Als we daar parkeren krijgen we meteen de autowasser op ons dak. Mijn excuus is dat de Samurai te oud is om te wassen, Annet zegt: “andere keer”. We kletsen bij, spreken af voor vrijdag en geven de autowasser wat geld als we wegrijden. 

Ik doe wat boodschappen bij Centrum en rij naar huis.

Lunch: kopje soep.

Om 16.00 uur naar Habitat, waar het tegen die tijd altijd wat rustiger wordt.

Maar eerst nog even naar het huis van Carmen, in de tuin een paar foto’s maken voor haar. Ik zal morgen een paar takken wegknippen die het prachtige uitzicht belemmeren dat zij vanuit haar hemelbed in de tuin heeft. Heb per slot van rekening nog de knipschaar in mijn auto liggen die ik altijd meenam naar de tuin van Quinten op zaterdagmorgen. Morgen Quinten bellen, ben wel benieuwd hoe het met hem gaat.

Ik ga zelf even lekker op het hemelbed liggen lezen – met toestemming van Carmen uiteraard – en stuur haar een bericht, ik stuur wat foto’s ook.  Wat een plek, wat een uitzicht!

Op mijn ligbed bij Karakter, na een uurtje hemelbed wilde ik lekker zwemmen, brengt Jordan mij als verrassing- “kadootje van mij”, zegt ie – een cappuccino, mijn vaste drankje om 17.00 uur ’s middags.  Wat aardig van hem. We lachen nog om de Amerikaan van vorige week die aan hem het adres vroeg van “een meisje” dat hem en zijn vrienden een “footmassage” (ja, ja) kon geven. “Give me a name and a phone number, and I’ll pay you well”, zei hij. Jordan had hem uiteindelijk een telefoonnummer gegeven en ook zijn eigen rekeningnummer voor de service en ja, hoor, op zijn rekening werd later in de avond $ 60,= bijgeschreven voor “footmassage”. Jordan kon er ook nu nog weer hartelijk om lachen.

Om 18.30 uur naar huis.

Even met Mem gekletst, opnieuw over de gebruiken en de gewoontes van “oude mensen”, over de “barboletta”, de chuchubi, de vlekken op je arm, Mem heeft het steeds over “vroeger” en “oude mensen”, ik ga het zo nog eens met mama Irma erover hebben.

Was ook zo frappant dat toen Edgar Supriano door Nilda dood aangetroffen werd, zijn bandleden uit de muziekgroep een paar uurtjes later langskwamen. “Hoe wisten zij dat?”, vraagt Nilda zich af. Mem heeft het over “un boka bisa otro”, wordt mond op mond doorverteld.

Even wat eten.

Jeanette komt nog even langs (20.10 uur, na haar werk op Hato) om Mama Irma’s pamper te verwisselen. Net als de zuster van vanmiddag, deze zuster is twee weken niet bij Mama Irma geweest, vindt ook zij Mama Irma erg slap, zwak, “dikke buik met veel gas erin”.

Vroeg slapen, geen siesta gehad.