Om 06.00 uur wakker en meteen opgestaan. Mem deed de achterdeur om 06.10 uur open. Ik ga meteen even kijken bij Mama Irma, die zegt dat ze goed geslapen heeft.

Om 06.30 uur komt Jeanette al langs. Zij moet zo weer naar Hato, werken. Bij de vorige ontmoeting hadden we het over haar werk. KLM is een schone maatschappij, zij verwisselen op Curaçao de slopen van de hoofdkussentjes. Corendon doet dat niet, die doet dat alleen in Amsterdam. Bah!

Het is zondag, dus kerk, mis, om 07.30 uur. Ik neem geld mee voor de collecte, heb nog oude munten van 5 gulden, waar de pastoor vast wel raad mee weet.

Wat een heerlijke zang toch weer, jammer dat ik niet altijd goed hoor welk nummer uit het missaal dat ze zingen. Vaker kom ik er net te laat achter, soms spiek ik bij de voor-buurvrouw in haar missaal op welke bladzijde ze leest.

Aan het eind van de dienst komen mensen naar voren, één jongen die jarig is, een man en een vrouw die zoveel jaar getrouwd zijn, en nog een mevrouw, geen idee, zal ook wel jarig zijn.

Kayotshi, de broer van Anthy, die in februari overleden is, is ook in de kerk.

Stella zie ik niet. Stella, die mij met haar verwarde geest vaker tot 5 keer toe hetzelfde antwoord stuurde op een what’s app berichtje. Mem weet te vertellen dat haar zoon uit Nederland gekomen is om te helpen. Ik zoek haar morgen of dinsdag op.

Na de mis komt de buurvrouw van Mama Irma langs, met een vriendin. We kletsen wat. Ook komt de grap weer boven over Jan die – na jaren op Curaçao –  Tera Cora verkeerd uitspreekt, de klemtoon op Te legt en op Co….Teeeera Coooora… Mama Irma moet lachen, die grap hebben zij en ik vaker gemaakt.

Connie komt langs, op de terugweg uit de “cattery”. Ik maak een salade en we kletsen er vrolijk op los, zij over haar angst-avontuur dat ze uit haar slaapkamer-raam moest klimmen omdat het slot van de deur blokkeerde. En hoe behendig – vol angst – ze dat deed. Later zou blijken dat ze nog een ander raam in de kamer had waardoor ze – volgens Prash – gemakkelijker had kunnen ontsnappen. Tunnel-visie, net als ik terug uit Zwitserland…. gewoon maar doorgaan en niet meer nadenken…

Ook over Loek, die zij kent van vroeger hier op het eiland. Over haar Italië-reis, over de lange terugtocht in de auto (dat moet volgend jaar anders). 

Als Connie naar huis gaat, ga ik weer bij Mama Irma zitten. Mama Irma slaapt en wordt wakker met een herinnering: Michael Wawoe, ja, juist, hij die vaker “kabritu stoba” kookte in het huis van Indra, heeft in zijn jeugd  op school Thelma geprikt met een puntig voorwerp. Zij schreeuwde. Toen de “soer” erbij kwam, zei Michael dat Thelma hem geprikt had. Michael werd weggestuurd en Thelma moest voor straf op school blijven. Toen zij niet thuiskwam, werd Mama ongerust. Zij ging naar school om te kijken wat er aan de hand was. Thelma vertelde haar moeder wat er gebeurd was. Mama Irma werd zo boos dat ze de “soer” de waarheid vertelde, Thelma onmiddellijk mee naar huis nam, de “soer” bleef overdonderd achter.

Na dit verhaal, vraag ik Mam Irma of ze wat wil drinken, no, mas akiratu, zegt ze dan, of mañan, of warda un tiki.

We zingen ook nog een leidje, van de bapor frances:

Nos ta bai Hulanda den bapor franses
Su master ta di oro
Bandera hulandes

Ponchi riba ponchi
Hende riba hende

Sombré ku sinta pretu
Hulanda nos ta bai

Mama en ik hebben dit vaker gezongen en dan moesten we hard lachen….

Plots staat Zaira in de deur. Zaira die een delier heeft gehad vorig jaar augustus en nog steeds moeite heeft met praten, met coördinatie en meer. 

We kletsen wat over haar therapie bij de Verriet kliniek . Ik vertel dat ik ga zwemmen. En vraag spontaan of zij mee wil. Mem zegt dat zwemmen ook goed  voor haar zou zijn. Ze wil morgen, maandag mee. Ben benieuwd of dat gaat lukken.

Ik ga dan zonder Zaire naar Habitat. Als ik daarheen rij begint het net flink te regenen. Maar dat is tien minuten later ook weer verleden tijd. Heerlijk om te zwemmen. Ik zwem mijn tien baantjes, ga lekker op een strandbedje liggen en kom Angelina tegen. Ze is geslaagd, “ik ben geslaagd, ik ben geslaagd”, schreeuwt ze tegen me. Toen ik er in februari was kwam ik haar vaker tegen, ze werkt alleen op zondag. Toen hoorde ik dat ze examen ging doen voor het VWO, MIL, en dat het allemaal maar op het nippertje zou lukken, if at all. Ik vertelde haar dat ik Pamela, conrector op MIL, ken.……

Terug thuis ga ik weer bij Mama zitten, tot 20.00 uur, die heel erg moe is. Toen deed Mem de deur dicht. Mem was ook erg moe en wilde vroeg gaan slapen.