Om 06.00 uur op. Mama Irma heeft een beetje geslapen. Mem heeft goed geslapen. Ik ook.

Ik ga even zwemmen bij Daaibooi. Altijd heerlijk daar ’s morgens vroeg. Veel militairen daar, een oefening met boten…

Thuis een lekker kopje koffie en ontbijt; peperkoek en brood en een hardgekookt ei, ik heb, geloof ik, wat zout nodig….

Met Mem afgesproken om naar Ome Hoebie te gaan in Cholomo. Is drie kwartier rijden.

Ome Hoebie staat al in de deuropening als we aankomen. Hij geeft ons een rondleiding, wat is het mooi geworden, nieuwe gordijnen, nieuwe ramen, slaapkamers in orde, hij kan er zo intrekken. Maar er moet nog een wc-pot vervangen worden, daarna kan ik erin, zegt hij.

Mem kletst honderduit met Hoebie over al zijn gereedschap en hoe hij de verbouwing heeft aangepakt. Ze zijn alletwee handymen, maar Hoebie heeft het gereedschap!

Op de terugweg rijden we langs het huis van Indra op de Chonchogoraiweg. Indra is er niet, Guus zit op de porch, maar heeft niet veel te missen. Wanneer ik hem vraag naar zijn gezondheid, wijst hij die vraag af. Wanneer ik dan vraag naar Indra’s gezondheid, zegt hij “je hebt toch haar telefoonnummer, bel haar”. Mem en ik vertrekken snel.

Dan even naar Nilda Supriano in wiens huis we lang geleden woonden. Mem praat met Nilda over haar familie, Nilda heet met haar meisjesnaam Haseth  en ze hebben veel aanknopingspunten via neven en nichten, Mercelina, en familie in Willibrordus. Ook hoor ik de naam van Tool van Uitregt.

We mogen ook in de herinneringskamer kijken (vroeger Bram zijn kamer) waar allemaal aandenkens hangen aan Edgar Supriano, de beroemde trompettist. Mem kent al le bandleden bij naam.

We krijgen mango’s mee, de boom in de achtertuin hangt helemaal vol en de zoete geur van rijpe mango’s hangt door de hele tuin. We hadden in de ochtend al banaantjes meegekregen van Janus, toen we daar even langs gingen. Het lijkt wel een groentewinkel op de achterbank.

Eenmaal thuis klets ik wat met Mama Irma, die in de stoel zit. Ze heeft wat :”sopi galiña” gegeten. Ze wil naar de wc. Mem tilt haar uit de stoel, maar dat valt nog niet mee, “konjo” roept ze… Ik zeg dat dit voor mij een nieuw woord is, “ un palabra nobo”, “ dat ik nog niet eerder geleerd heb van mijn “professoressa di papiamentu”.

Thelma biedt weer “lengua di bacca” aan, mmmmm, een heerlijk gerecht.

Na 5 minuten siesta ga ik om 16.30 uur naar de baai.

Lekker wat gezwommen en gelezen.

Om 19.00 uur terug en Jeanette is bij Mama Irma. Lieve vrouw, deze Jeanette. Gisteren had ze een platte band, maar dat werd snel opgelost door een buurman die toevallig voorbijreed. Iedereen helpt elkaar hier. Geweldig!

Een heerlijke tropenavond, beetje wind, ik hoor geen geluiden uit het “snekkie”, daar is het vanavond rustig.

Om 21.30 uur naar bed.

Vroeg op en… als ik Mama Irma Irma vraag hoe zij geslapen heeft, dan zegt ze “basta bon”. Is dat nou de macht der gewoonte? Of heeft gewoon redelijk goed geslapen?  Niemand die het weet. Zelfs Mama Irma zelf niet. Ik help Mem met het mondspoel-moment van Mama Irma. Mem is gestopt met de medicijnen voor de maagbescherming. Die maag zit nu zoooo goed ingepakt met een gel eromheen….

Ik vertel Mama Irma dat ik naar de mis ga, papia ku Dios pa yuda bo, pa duna forza.

Er wordt weer heerlijk gezongen in de kerk en er is feest voor de scouts, die daar met een groep van twintig in de banken zitten en aan het eind van de mis naar voren gehaald worden. Bendicion! Ook is er iemand jarig dus aan het eind van de mis klinkt het “happy birthday”….

Om 10.00 uur even met Mem naar landhuis Daniel, daar is “marshe”. Marie Louise en Dorette zijn er al, had ik mee afgesproken, dus we drinken samen koffie en praten, ook over Mama Irma. Dorette heeft een verhaal over afscheid nemen, afscheid  van de stoffelijke jas van dit leven. Haar vader stierf en was er vast van overtuigd dat hij dan weer bij zijn vader en moeder kwam. Haar man stierf en voelde dit ook zo. Dorette zegt dat ze weet dat het zo is, geen discussie over mogelijk.

Terug thuis zit Mama Irma jambo cu funchi te eten, Thelma bed mij ook een bordje aan, mmmm.

Lang met Moniek gebeld en gevraagd of zij nog hierheen wil komen.

Om 16.00 uur lekker zwemmen, het is een hete dag hier, ook al is er wind. De hitte maakt moe.

Ik bel met Ome Hoebi om te horen of hij er morgen is, dan gaan Mem en ik er morgen heen.

Jeanette doet de avond-dienst, haha, komt de pamper verwisselen.

Om 21.30 uur naar bed.

Om 06.15 uur op. Mama Irma heeft goed geslapen en zegt “basta bon” als ik vraag hoe het gaat. “Vandaag de laatste keer Nemex”, dat medicijn om de maag te beschermen, zegt Mem… Gelukkig maar, want Mama vindt dat vies, als Mem het met een pijpje in de mond spuit.

Ik ga zwemmen bij Karakter. In het weekend is het ’s morgens al druk op Daaibooi, met grote families die met tenten etc. komen barbecueën, ’s morgens vroeg al rook en vuur….

Ook even gekeken in het huis van Carmen, waar er een kleine lekkage is van de boiler en waar de deur niet goed meer opengaat. Ik ga later met Mem terug om te repareren.

Thuis kopje koffie met een “arepa di pampuna”. Dan de was doen, het is per slot zaterdag! Makkie, zoooo droog!

Dan met Mem terug naar Villa Kadushi, een schroevendraaier en een zaag mee. We zagen onder de deur door om de onderste balk van de deur wat bij te schaven, die heeft regen opgezogen en is daarom uitgezet. Beter zou het zijn om de deur eraf te halen en er een millimeter of twee af te schaven, maar zo doet ie het toch ook weer.

Op de terugweg even langs Stella, die veel bezoek heeft in huis uit Nederland, dus weer snel weg. Ik beloof volgende week terug te komen als de familie weer naar Nederland is.

Dan langs Norma, die jarig was. Norma vertelt honderduit over haar Lucio die aan kanker overleden is enkele jaren geleden. Ze begint erover omdat ik vertel dat Mama Irma nauwelijks meer eet en drinkt. Dat was ook zo bij Lucio. Ik herinner me Lucio goed, aardige man. Bram en ik hebben ooit zijn Amerikaanse slee nog willen kopen, maar die was net verkocht. Laatst heb ik ‘m zien staan in een garage, de garage van Stella. Mem wist te vertellen dat haar zoon ‘m gekocht had.  Maar goed, toen ik dus een keer op Curaçao aankwam, hoorde ik de dag erna dat Lucio in het ziekenhuis lag. Ik meteen erheen en heb nog wat met hem kunnen praten. Dag erna was hij dood. Norma praat maar door alsof ze het nooit eerder kwijt kon. Ik vraag of ze mee wil rijden naar Irma, maar dat hoeft niet.

Thelma komt om 13.oo uur eten brengen, tong van de koe, lenga di baca, mmmmmm….

Wat een goeie kok is zij toch. Ik voel me erg verwend hier. Lijkt wel een restaurant! In het weekend is Thelma hier van de vroege ochtend tot in de namiddag, want dan komt er geen zuster. 

Na het middageten tillen we Mama Irma weer op bed. Vandaag heeft ze weer ietsje gegeten. Maar ze praat raar, zegt Mem, in de war, een verhaal over geiten. Ze heeft nooit meer geitenvlees gegeten nadat ze gezien dat een geit geslacht werd waarin een babygeitje zat. Zoiets….

Na een hele korte siesta, ga ik naar Tera Cora omdat er een band is die steeds wat leger is. Gisteren heb ik ze nog laten checken op lucht, allevier, maar rechts achter is telkens ietsje leger. En ja, hoor, wat blijkt… ventiel kapot. Nieuw ventiel erin, 16 gulden betalen en rijden weer….

Om 17.00 uur zwemmen, nadat ik met Mama Irma gepraat heb, nu over waar ze gewoond heeft, ze kan dat goed vertellen: Porto Marie, Daniel, Willibrordus waar nu Stone Fence zit, Willibrordus waar ze nu woont.

Terug van zwemmen. Even hapje eten. Om 20.00 uur komt good old Jeanette. Ziet er moe uit, drukke dag op Hato. Ze checkt de pamper. No mester cambia, en gaat naar huis, baden en naar bed, want morgenochtend om 06.30 uur komt ze weer even kijken hier.

Om 06.30 wakker. Vorige week ook en toen ging de reis naar Schiphol. Nu bij Mama Irma kijken. Zij is ook al wakker, net als Mem. We kletsen wat over slapen en dromen, drumi i sonya.

Dan naar Jan Doret, naar juffrouw Sjadezka van het Santa Klara College. Zij wil in oktober wat hulp om het leesplezier voor de leerlingen te stimuleren, er is een arme leescultuur, zo vind zij.

Zij belooft om Theo Tielman, functionaris van RK, in te lichten een de boel in gang te zetten voor goedkeuring door bureau nascholing.

Wat boodschappen meegenomen van Centrum en even met een koffiebroodje langs Janus om hem te bedanken voor zijn hulp gisteren. Goeie vent, deze Janus!

Wat salade gegeten als lunch.

Siesta.

Om 16.00 uur naar Elly, de innovatie-coördinator FO van RKCS; zij is jarig en nodigt Edgar en mij en de functionarissen uit voor een borreltje. Heel gezellig en leuk om haar nieuwe huis te zien in Curasol, vlakbij Blue Bay. En haar nieuwe hondje, Reina, dat is komen aanlopen.

Om 19.30 uur thuis.

Broodje smeren en effe kletsen met Mem, die me vertelt dat Mama geen zin heeft in Ensure, het proteine drankje dat men haar geeft.

Ik ga buiten zitten en naar de volle maan kijken. Prachtig. Hoeveel volle manen heb ik hier al mogen meemaken?

Het mannetje in de maan

Wat heeft hij dan voor kwaad gedaan

Het was eens winter, bitter koud

Hij had geen kolen en geen hout 

Toen is hij naar et bos gegaan 

En heeft een bussel hout gestolen

Had hij dat maar niet gedaan 

Dan had hij nu niet in de maan hoeven staan.

Dit rijmpje kwam boven, mijn vader rijmde het altijd met ons.

Om 21.30 uur naar bed na nog weer een hoofdstuk uit Het vreugdevuur der Ijdelheden.

Was vast moe. Werd om 06.45 uur wakker.

Mem geholpen. Mond spoelen, medicijn voor de bescherming van de maag gegeven.

Ze wil niet en dan ontstaat er een discussie: “Mi ta papia ku DIos ku e tuma mi”, zegt Mama Irma. Mem: papia ku Dios ku e ta yuda bo, pa Mem, pa Thelma, pa Guus….

Heb er gisteren met MarieLouise lang over gesproken, zij heeft jarenlang in een hospice gewerkt. Ja, zo gaat het, ik zou denken laat Mama Irma met rust en wees een beetje liefdevol, handje vasthouden, aaien. Mem spreekt op gebiedende toon: “abri boca, medicijn ta bon pa bo”. Ook als de telefoon gaat en men vraagt naar Irma, dan hoor ik Mem zeggen, “e ta bon”, terwijl ze daar zooooo slap op bed ligt en niets meer kan, alleen maar liggen en slapen en moe zijn.

Mem start de auto om te kijken of er een lekje zit on het overloopvat van de radiator. En ziet een klein lekje. En geeft nog eens gas om te kijken of dat de boel verergert. Pats! De gaskabel breekt kapot. Ai, ai, ai.

Ik bel Janus voor advies. Hij stelt voor om de gaskabel tijdelijk aan een andere draad vast te maken. Mem volgt zijn raad op. Ik spreek af dat ik – na de online zitting met de rechtbank – om 10.30 uur naar hem toe ga.

Mem komt even zitten en zegt dat de zuster hem vertelde dat Mama Irma doorligplekken heeft. Het is beter om haar op haar zij te leggen.

Hij vraagt zich af waarom dit allemaal zo moet aan het einde van het leven? Waarom komt God haar niet halen? Dat zou toch beter zijn….

Thelma komt rond 10.15 uur, net als de zitting met de rechter voorbij is. Ik heb mijn zegje gedaan over de twee percelen die één moeten zijn volgens mij. Rechter zegt als het één zou zijn, kan er nog steeds een extra uitrit komen.

 Wel verbaast de rechter zich erover dat er gemeentelijke groen verloren is gegaan en dat daar niet over gesproken wordt.

Uitspraak over 6 weken.

Als we om 11 uur bij Janus aan de deur zijn, is hij er niet. Ik bel hem en hij zegt dat hij mij twee keer gebeld heeft. Na onderzoek blijkt dat hij mijn oude chippie-nummer gebeld heeft van mijn ode Nokia telefoontje.

Hij zegt “wacht maar ,ik kom eraan”.

Hij gaat aan de slag met de fiets-remkabel die we bij Lily op Tera Cora hebben gekocht, vlak naast het pompstation. Zo’n fets-remkabel heeft precies zo’n zelfde aansluiting die je door zo’n oog haalt.

Opnieuw blijkt wat een knappe monteur Janus is, na drie kwartier is de klus geklaard. Als ik vraag hoeveel ik hem moet betalen, zegt  hij “geef maar wat, je bent mijn vriend.” Ik geef dertig gulden en vraag of dat genoeg is. Ja, hoor, zegt Janus, geef het maar aan die jongen (zijn hulpje).

Terug naar huis, waar Thelma extra materialen heeft gekocht tegen het doorliggen, soort sloffen van luchtig schuimrubber, die je aandoet.

Korte siesta. 15 minuten, maar toch verfrissend zo’n hazeslaapje.

Om 16.30 uur rij ik naar de stad. Heb afgesproken met drie oud-leerlingen van Radulphus: Valentina, Norediz en Natalie bij De Gouverneur, Otrobanda. Was heel erg gezellig, allemaal oude verhalen  van toen ik hier lesgaf en toen zij en wij naar Nederland gingen. Valentina ging op de Vossedijk in Nijmegen wonen en ik heb haar daar nog een keer opgezocht om te horen hoe het ging. 

Met Norediz geklets over Maastricht waar zij toen ging studeren. Ze ging inn Wyck wonen en zegt dat is net als hier , Wyck en de brug naar Maastricht , Punda en de brug naar Otrobanda.\

 Om 21.30 uur thuis. Alles dicht bij Mem en Mama Irma. Naar bed.

Om 06.00 uur is Jeanette alweer hier, voordat ze naar haar werk gaat. Mem geeft Mama Irma haar medicijnen. Ik vraag hoe lang die nog moeten, want ze zijn op.

Mem gaat naar Soto en vraagt of ik op Mama Irma kan passen. Het wordt donker en er barst een regenbui los. Jullie kennen ze wel die tropische buien, keiharde regen, 15 – 20 minuten lang.

Ik zit bij Mama Irma en klets wat, maar ze is moe en wil slapen. Ik vraag nog waar ze geboren is, en wil daar een beetje over praten, maar ze zegt “mi no recorda”.

Om 10.00 uur ga ik naar de stad. Even weg. Afgesproken om te lunchen met MarieLouise. Bij number ten.

Eerst even naar Sambil, nieuwe slippers kopen en even naar de bank “oud” geld inwisselen.Bij Sambil gaan de winkels pas om 11.00 uur open. Jammer dan. Bij de bank zijn er wel 20 wachtenden voor me. Jammer dan.

Dus dan maar naar Number Ten, mooi op tijd. Had gereserveerd en heb een mooie tafeltje waar met scrabble letters PERRY op staat. Gezellig bijgekletst met MarieLouise. Altijd heel vertrouwd en net of

Na de lunch opnieuw naar de bank. Nu slechts anderhalf uur wachten om NAF 80 om te wisselen in XCG 80. Wordt in drie minuten afgehandeld, bijgeschreven op mijn rekening.

Dan nieuwe slippers gehaald bij All Star: Reef.

Terug thuis even bij Mama Irma gaan zitten. 

Zwemmen bij Karakter, waar ik een pelikaan zie met een wit kapje, een zuster pelikaan, die Mama Irma wellicht komt helpen.

Mem kijkt baseball en ik praat even met Mama Irma.

20.45 uur naar bed.

Om 06.00 uur wakker.

Ochtendritueel om 06.15 uur: Mem helpt met mond spoelen, hup, gorgelen, hup, beetje spugen, hup, het medicijn voor maagbescherming erin met een spuitje, hup, gezicht een beetje wassen, hup. Broeder Mem.

Dan roept Mama dat ze last heeft van de wimpiris.

Mem pakt heel rigorous de flitspuit met baigon, en spuit rondom mama Irma met dat vieze spul. Doet me denken aan zo’n 40 jaar geleden toen Moniek en ik bij Luudje van het Radulphus College uitgenodigd waren als nieuwe lichting docenten. Toen Luudje haar kind naar bed bracht, spoot ze vanuit de deuropening (op een kiertje) een flinke hoop Saigon het kamertje in.

Broeder Mem doet vervolgens wat glacial op haar gezicht. Glacial, airco in een flesje, zo zegt Mem. Dat frist een beetje op.

Ik smeer haar armen en benen in met Rituals olie die ik op aanraden van Moniek had gekocht op Schiphol.

Om 07.30 uur ga ik even zwemmen bij Daaibooi. Eén familie op het strand. Heerlijk zo rustig ’s morgens vroeg.

Voor Norma een fles gevuld met zeewater, voor haar haren. Zij wilde Mama Irma opzoeken, maar is een beetje verkouden dus dat feest gaat niet door.

Terug thuis is de zuster er. Zij constateert diarree; de avena, een merk “pappa” die men haar geeft, dat mag niet meer… Haar voetzolen zijn ook week geworden, beetje doorlig-problemen, zegt de zuster, die haar heeft ingesmeerd met uierzalf, Deen goedje dat schijnt te Helpe bij doorliggen.

Ik ga even naar Duzu, dry cleaning, kleren wegbrengen voor de stomerij en wat boodschappen halen bij California Supermarkt op Tera Cora. Ook even tanken, en eens kijken hoe dat gaat met zo’n pasje. Lunch. Ik word weer verwend door Thelma die bakiou ku bakoba ku rijst heeft gekookt…………. mmmm….

In de middag, na een hele korte siesta, krijg ik een bericht van Edgar dat hij ermee stopt als directeur onderwijs. Hij wordt directeur van Frater Aurelio SBO. Ik sta ervan te kijken, ben verbaasd, maar kan me levendig voorstellen dat hij een iets rustiger baan wil.Hij heeft 48 scholen onder zijn hoede als directeur onderwijs, FO – VO – SBO – speciaal onderwijs – noem maar op. Dat is toch ook geen doen. Even later krijg ik een berichtje van Elly. Ze schrijft dat ik het dus ook al weet….. Ik beloof haar ’s avonds te bellen. Zij zal teleurgesteld zijn, kan het erg goed vinden met Edgar.

In de avond ga ik nog weer even bij Mama Irma zitten, ze is moe en ligt te suffen op bed.

Om 21.30 uur naar bed.

06.15 uur Ik krijg al een foto van Moniek uit onze moestuin, boontjes, courgettes, mmmm, mooie oogst.

Ik ga naar Mama Irma. Wimpiris. Met de krant (Extra van 25 Yüni 2025) waai ik boven haar gezicht, zodat die verdomde beestjes uit haar gezicht wegblijven. In haar kamer komt  weinig wind, buiten is het iets frisser, geen zon, wolken.

Om 07.30 uur even naar Daaibooi. Heerlijk helemaal alleen, alleen wat wimpiris en vissen. Om 08.00 uur gezelschap, de Daaibooi container, de duikschool, gaat open)

De zon komt erbij.

Tien baantjes gezwommen en een hoofdstuk gelezen uit Het Vreugdevuur der Ijdelheden, van Tom Wolfe. Wervelend verhaal.

Terug thuis komt er een zuster Mama Irma wassen, op bed.

Mem maakt soep en zowaar zij drinkt een half bekertje soep, nu maar hopen dat het erin blijft. We kletsen wat, herhalen het verhaal van Michael Wawoe, nu voor Mem, die dan weer op zijn beurt vermeld dat Michael Wawoe een boef is, een grote boef…

Ik zoek Stella even op. Zij verschijnt in een prachtige jurk, blijkt vandaag jarig te zijn en staat op het punt om met haar familie uit te gaan. “Kom je morgen terug?”, vraagt ze.

Zo kom ik op de terugweg bij Norma terecht, Norma uit het kunuku huisje. Haar onderwerp is dat de snackbar op het hoekje, de snekkie, weer geopend is. Een biertje kost er 4 gulden!

Terug thuis een salade gemaakt. Mmm.

Even met Mem gekletst. Hij vertelt me dat Zaïre, zijn dochter, straks komt en mee wil gaan zwemmen bij Habitat. Dat hadden we gisteren al min of meer afgesproken, is goed voor haar, zegt Mem, Zaire heeft vorig jaar augustus een delier gehad, ze praat niet altijd even makkelijk en haar coördinatie laat soms te wensen over. Ben benieuwd.

Het zwemmen is heerlijk, Zaire, dobbert een beetje rond zoals alle Antillianen zwemmen. Als ik voorstel om naar de otro banda te zwemmen, een paar baantjes te trekken, hoor ik “no, no, no, no”…

Heerlijke temperatuur van het water.

We liggen op een zonnebed en bestellen iets te drinken en later te eten.

Naar huis om 18.30 uur…

Avond ritueel is bij Mama zitten en handje vasthouden.

Mem sluit de deur om 20.00 uur.

Ik lees nog in Het vreugdevuur der Ijdelheden.

Om 21.00 uur naar bed.

Om 06.00 uur wakker en meteen opgestaan. Mem deed de achterdeur om 06.10 uur open. Ik ga meteen even kijken bij Mama Irma, die zegt dat ze goed geslapen heeft.

Om 06.30 uur komt Jeanette al langs. Zij moet zo weer naar Hato, werken. Bij de vorige ontmoeting hadden we het over haar werk. KLM is een schone maatschappij, zij verwisselen op Curaçao de slopen van de hoofdkussentjes. Corendon doet dat niet, die doet dat alleen in Amsterdam. Bah!

Het is zondag, dus kerk, mis, om 07.30 uur. Ik neem geld mee voor de collecte, heb nog oude munten van 5 gulden, waar de pastoor vast wel raad mee weet.

Wat een heerlijke zang toch weer, jammer dat ik niet altijd goed hoor welk nummer uit het missaal dat ze zingen. Vaker kom ik er net te laat achter, soms spiek ik bij de voor-buurvrouw in haar missaal op welke bladzijde ze leest.

Aan het eind van de dienst komen mensen naar voren, één jongen die jarig is, een man en een vrouw die zoveel jaar getrouwd zijn, en nog een mevrouw, geen idee, zal ook wel jarig zijn.

Kayotshi, de broer van Anthy, die in februari overleden is, is ook in de kerk.

Stella zie ik niet. Stella, die mij met haar verwarde geest vaker tot 5 keer toe hetzelfde antwoord stuurde op een what’s app berichtje. Mem weet te vertellen dat haar zoon uit Nederland gekomen is om te helpen. Ik zoek haar morgen of dinsdag op.

Na de mis komt de buurvrouw van Mama Irma langs, met een vriendin. We kletsen wat. Ook komt de grap weer boven over Jan die – na jaren op Curaçao –  Tera Cora verkeerd uitspreekt, de klemtoon op Te legt en op Co….Teeeera Coooora… Mama Irma moet lachen, die grap hebben zij en ik vaker gemaakt.

Connie komt langs, op de terugweg uit de “cattery”. Ik maak een salade en we kletsen er vrolijk op los, zij over haar angst-avontuur dat ze uit haar slaapkamer-raam moest klimmen omdat het slot van de deur blokkeerde. En hoe behendig – vol angst – ze dat deed. Later zou blijken dat ze nog een ander raam in de kamer had waardoor ze – volgens Prash – gemakkelijker had kunnen ontsnappen. Tunnel-visie, net als ik terug uit Zwitserland…. gewoon maar doorgaan en niet meer nadenken…

Ook over Loek, die zij kent van vroeger hier op het eiland. Over haar Italië-reis, over de lange terugtocht in de auto (dat moet volgend jaar anders). 

Als Connie naar huis gaat, ga ik weer bij Mama Irma zitten. Mama Irma slaapt en wordt wakker met een herinnering: Michael Wawoe, ja, juist, hij die vaker “kabritu stoba” kookte in het huis van Indra, heeft in zijn jeugd  op school Thelma geprikt met een puntig voorwerp. Zij schreeuwde. Toen de “soer” erbij kwam, zei Michael dat Thelma hem geprikt had. Michael werd weggestuurd en Thelma moest voor straf op school blijven. Toen zij niet thuiskwam, werd Mama ongerust. Zij ging naar school om te kijken wat er aan de hand was. Thelma vertelde haar moeder wat er gebeurd was. Mama Irma werd zo boos dat ze de “soer” de waarheid vertelde, Thelma onmiddellijk mee naar huis nam, de “soer” bleef overdonderd achter.

Na dit verhaal, vraag ik Mam Irma of ze wat wil drinken, no, mas akiratu, zegt ze dan, of mañan, of warda un tiki.

We zingen ook nog een leidje, van de bapor frances:

Nos ta bai Hulanda den bapor franses
Su master ta di oro
Bandera hulandes

Ponchi riba ponchi
Hende riba hende

Sombré ku sinta pretu
Hulanda nos ta bai

Mama en ik hebben dit vaker gezongen en dan moesten we hard lachen….

Plots staat Zaira in de deur. Zaira die een delier heeft gehad vorig jaar augustus en nog steeds moeite heeft met praten, met coördinatie en meer. 

We kletsen wat over haar therapie bij de Verriet kliniek . Ik vertel dat ik ga zwemmen. En vraag spontaan of zij mee wil. Mem zegt dat zwemmen ook goed  voor haar zou zijn. Ze wil morgen, maandag mee. Ben benieuwd of dat gaat lukken.

Ik ga dan zonder Zaire naar Habitat. Als ik daarheen rij begint het net flink te regenen. Maar dat is tien minuten later ook weer verleden tijd. Heerlijk om te zwemmen. Ik zwem mijn tien baantjes, ga lekker op een strandbedje liggen en kom Angelina tegen. Ze is geslaagd, “ik ben geslaagd, ik ben geslaagd”, schreeuwt ze tegen me. Toen ik er in februari was kwam ik haar vaker tegen, ze werkt alleen op zondag. Toen hoorde ik dat ze examen ging doen voor het VWO, MIL, en dat het allemaal maar op het nippertje zou lukken, if at all. Ik vertelde haar dat ik Pamela, conrector op MIL, ken.……

Terug thuis ga ik weer bij Mama zitten, tot 20.00 uur, die heel erg moe is. Toen deed Mem de deur dicht. Mem was ook erg moe en wilde vroeg gaan slapen.

Om 06.15 uur word ik wakker. De achterdeur bij Mama Irma is al open. Ik ga snel even kijken hoe het is. Mem kijkt ‘s nachts als hij moet plassen, steeds hoe het gaat met Mama.

Om 06.30 uur komt Jeanette al even kijken hoe het gaat. Meteen leven in de brouwerij! Jeanette heeft een dagdienst en zal ’s avonds rond 19.00 uur weer even komen kijken.

Ik zit lekker bij Mama Irma, we praten een beetje, mijn Papiaments is niet altijd toereikend.

Vanuit haar kamer zie ik door het raam de oude Samurai en de kerk, twee vertrouwde zaken. Morgen weer naar de kerk, om half acht.

Ik blijf een poosje bij Mama Irma zitten. 

Thelma komt rond 09.00 uur om Mama Irma te baden.

Ik zeg tegen Mem dat ik even boodschappen ga halen bij Centrum. Mem wil graag meerijden en wil even bij zijn vriend Ronnie langs gaan. Ik zet hem daar af en ga naar Centrum. Vaste prik: geld uit de bankomatico. Er is nieuw geld! Gloednieuw papieren geld. Prachtige afbeeldingen uit de onderwaterwereld.

Het biljet van tien gulden, voornamelijk geel, toont de zwarte keizervis en aan de andere zijde Klein Curaçao. 

Dat van twintig is vooral blauw en toont de gevlekte adelaarsrog en Simpson Bay op Sint Maarten. 

Dat van vijftig gulden is voornamelijk groen en toont op de voorkant een groene zeeschildpad; op de achterkant de baai van Grote Knip.

Dat van honderd de stoplicht papegaaivis en The Courthouse op Sint Maarten.

Dat van tweehonderd is paars en toont een Langsnuit Zeepaardje en op de achterkant de bekende Emmabrug, de pontjesbrug van Curaçao. (Dit heb ik van horen zeggen, ik heb het zelf nog niet gezien)

Boodschappen binnen. Geen bekenden gezien in de supermarkt. Ik haal Mem op en praat even met Vincent, de zoon van Ronnie. Vincent is docent biologie op Mil en gaf eerder ook verzorging op de school ernaast, het Maria College. Afgelopen jaar één school, zo heerlijk, zo prettig werken. “Ik hoop dat het volgend schooljaar ook weer zo uitkomt, dat ik maar alleen bij MIL hoef te werken, het hangt van de uren af”.

Terug thuis alle boodschappen snel in de koelkast en weer even bij Mama Irma zitten, op een stoeltje naast haar. We kletsen een beetje en ik masseer haar armen en benen met Rituals.

Thelma brengt eten voor mij: rijst met gebakken banaan en masbangu, lekker, hopi diushi…..

Na het eten siesta, ik ben moe en nog niet in het goede ritme. 

Ik maak een documentje in orde voor Edgar, die mij vraagt of ik iets voor Frater Aurelio SBO kan betekenen. Had hem een berichtje gestuurd dat ik twee weken op Curaçao ben. Hij weet me meteen te vinden, haha.

Als ik lekker bij Mama zit, komt ene Larissa binnen. Zij vertelt me dat ze geëmigreerd is naar Curaçao en een huis zoekt. Ze woont nu tijdelijk in een oppashuis van een vriend in Coral Estate. Ze was in Nederland uitvaartverzorgster en denkt dat Mama Irma nog twee, drie weken te gaan heeft. ’s Avonds lees ik veel over sterven, via thuisarts.nl en zin.nl. De 7 laatste stappen als je gaat sterven. Eén ervan is veel slapen en dat doet mam Irma, een andere is nauwelijks meer eten en drinken, en dat doet ze ook.

Om 21.00 uur moe en naar bed. Nog even lezen in “Voel maar” van Jan Brokken.

Eerder las ik De droevige kampioen over Riki Marchena, een pingpongkampioen uit Parera. Riki las in de gevangenis veel boeken, een ervan was “Also sprach Zarathustra” van Nietsche. Nadat Riki uit de gevangenis was ontslagen, ging hij langs de deuren om auto’s te wassen.  Zo kwam hij bij Jan Brokken terecht die – al pratend met Riki – een citaat van Zarathustra herkende dat Riki gebruikte als antwoord op een vraag van Jan Brokken. Zo kwam hij op het idee om het boek te schrijven.

Om 21.15 uur naar bed. Moe.