In de ochtend zwemmen bij Daaibooi, blijft toch heerlijk, zeker zo vroeg, dan is zooooo rustig daar. Kijk. maar:

Wat een genot. Ik zwem mijn tien baantjes en lees lekker in Kitchen van Banana Yoshimoto, een prachtig boek om kennis te maken met de Japanse literatuur. Lezen!

Mem wil dat ik een foto van hem maak. Kijk:

Om 07.00 uur zwemmen bij Daaibooi, prachtige ochtend, prachtige baai, voorlopig laatste  zwemtochtje hier.

Thuis gaat de telefoon: Magalie. Of ik om 09.00 uur kan helpen? Tuurlijk… had ik ook aangeboden. Wij naar Napa, Magalie, haar kleinzoon achterin, en ik. Papiamentu oefenen, want Magalie wil dat ik Papiamentu spreek, all the time. Valt tegen, maat har Nederlands is goed. Dus ik kan af en toe een Nederlands woord erdoor gooien.

Ik vraag of Magalie weet welke accu? Dat weet zij niet precies. Dus ….op de heenweg langs Janus, die precies weet welke accu het moet worden. Even gekletst en dan naar Napa. Daar staat de accu al klaar, bij het meest linkse loket, bij Carlito, zo had Janus ons verteld.

Snel gebeurd. Ik koop nog een liter olie. 

Op de terugweg nog langs Esperamos, zakje siboyo.

Dan naar Tera Cora, de panaderia. Ik koop wat pan dushi voor Mama Irma en voor Mem, voor Magalie en haar kleinkinderen en voor Norma en Stella.

Een kopje koffie gedronken daar.

Dan naar huis.

Opruimen en … om 14.30 uur naar Hato. Thelma rijdt langs haar huis om dat te laten zien. Het is een appartement in Sun Valley.

Om 15.30 uur Hato en daar gaat het erg snel met inchecken en met de elektronische controle van het paspoort.

Naar de lounge en eerder dan verwacht vertrekken we naar Amsterdam.

Ayo Curaçao, te awero!

Zwemmen! 

Daaibooi!

Ochtend thuis.

Papaya plantjes gekocht op Piscadera, naast de tuin van Quinten.

Magaly zit bij de bushalte met haar twee kleinkinderen. Ze logeren bij Wela (Oma). Ik vraag waar ze heen moeten. “We zitten uit te rusten, ik moet nu nog het hele eind naar huis lopen met mijn brosse botten”. Ik zeg “ik breng je wel, stap maar lekker in”. Magalie woont tegenover Boy Casablanca, op de weg naar Porto Marie baai, een hele slechte weg, best nog een eind lopen voor hun. Op haar erf staat een auto, kapot? Ik vraag ernaar. “Nee de accu is slecht. Ik moet een nieuwe kopen”. Ik bied aan om haar daarmee te helpen. “Kan morgen wel naar Napa rijden voor je”. 

Dan naar de tuin van Carmen. Papaya plantje planten. Ik zet het plantje rechts in haar tuin, zoals zij aangeeft op een foto; ik plant het op de manier van Quinten, met héél veel dood materiaal eromheen om het weinige regenwater niet te veel te laten verdampen. 

Dan zwemmen bij Karakter en daar stuur ik een foto van het papaya boompje. “Maar hoe krijgt het water”?, vraagt Carmen. Ik schrijf over Ernst Götsch, de Zwitser, die de methode van de “syntropic farming” promoot. “Maar hoe krijgt het dan water?” Ik schrijf dat ik dacht dat het drip sysyteem in haar tuin kapot is en dat ik het daarom bedekt heb met dood materiaal. Nee, dat drip systeem doet het nog wel, aan één kant tenminste.

Ik ga op weg terug naar huis nog weer even langs en wonder boven wonder slaat het “drip systeem” net aan. Zo zie ik dat ik het papaya plantje een betere plek kan geven , vlak naast de palmboom.

’s Avonds. Met Mem gekletst en op tijd naar bed.

Om 05.00 uur op. Marie Louise komt mij om 06.00 uur ophalen, we gaan 13 baaien langs, met de auto, om te checken of er schildpadden zijn gekomen die een nest gemaakt hebben om hun eieren te leggen.

Achtereenvolgens: Playa Kalki, Playa Piskado, Playa Forti, Playa Abou (Grote Knip), Kleine Knip, Playa Jeremí, Playa Lagun, Santa Cruz, (Koffie in Landhuis Klein Santa Martha) Cas Abou, Porto Marie, Playa Hulu, Playa Daaibooi….

Hier enkele foto’s:

Om 18.00 uur een hapje eten met Edgar de Palm.  Afscheidskado vanwege zijn nieuwe baan. Bij Bali restaurant op Grote Berg.

Interessant gesprek met redenen van Edgar waaromhij deze stap zet.

Nasi Bali gegeten.

Om 21.00 uur naar bed.

Om 07.30 naar de kerk.

Om 07.15 uur gaat de telefoon en Thelma vraagt of ik wil wachten met naar de kerk gaan tot zij er is met Ruthmila, die uit Aruba hierheen gekomen is voor de begrafenis van haar oma gisteren. Ze logeert bij Thelma. Natuurlijk. 

Na de mis komt Annet, die graag een kijkje neemt bij Stella vanwege de planten.

De tuin blijft me verbazen, prachtige bloemen onder een dak van schaduw door de bomen, de eenden in de kooi, de kippen, de pauw. Het oude meubilair. Ik vind Stella beter te pas, misschien omdat er familie uit Nederland in het huis is, ze meer gezelschap heeft.

Terug naar huis.

Huh? Mama Irma is er niet. Mem vertelt dat ze in de auto naar de marshe di Barber zijn.

Een wonder! Mama is – geholpen uiteraard – in de auto gaan zitten en mee naar de markt in Barber.

Dan gaan Mem en ik een rondje rijden door Banda Abou, o.a. naar de Kitten Rescue in Soto, waar Connie vrijwilligerswerk doet. Er zijn daar wel honderd katten! Connie laat ons de verschillende ruimtes zien, ook de operatiekamer waar de katten gesteriliseerd worden.

Dan rijden we naar Coral Cliff, Santa Martha, waar Corendon een paar enorme hotels aan het bouwen is. Vreselijk om te zien hoe de natuur daar wordt verstoord. Het toerisme groeit en groeit.

Dan naar Landhuis Klein Santa Martha. Koffie, awa lamoenchi en een prachtig uitzicht. We spreken een mevrouw daar die ook erg bezorgd is over de ontwikkelingen rondom het toerisme, er blijft geen natuur meer over.

Dan terug naar huis, maar eerst nog even langs het kleedlokaal bij het voetbalveld. Hé… daar zit Norma ook. We drinken een biertje, kletsen wat met Norma en dan naar huis.

Daar zit bezoek bij Mama Irma: Stella en haar zus Frida. Ruthmila en Thelma vertellen dat Mama Irma op de Marshe di Barber een sopi mondongo gegeten heeft en terug thuis ook nog weer jambo… Een wonder…

Zaire belt en vraagt of ze mee kan gaan zwemmen.

Zeker!

Half vijf!

Dan komen Erna en Magalie op visite. Ik ken Magalie vanuit de kerk. Mooie rijzige vrouw, die eerder met een kruk liep, nieuwe heup, en later met haar arm in een “sling”, pees gescheurd in de schouder na een val bij Porto Marie. Lieve mensen,alletwee. Erna repareert de gordijnen van Mama Irma met naald en draad en later, als Zaire en ik terugkomen van het zwemmen, met haar eigen meegebrachte Singer naaimachine. Hoe helpen de mensen elkaar hier. Erna vertelt me dat ze zes weken in Nederland was in Amsterdam, om een vriendin te helpen wiens kind kanker had en op twaalfjarige leeftijd stierf. Het kind was er zo slecht aan toe dat men besloten had haar leven te stoppen. Ook was ze in Rotterdam, niet veel beter toen. Haar kind woont in Den Haag, daar is het tenminste schoon. Magalie was ooit lang geleden in Nederland, maar houdt niet van Nederland. Ik vertel dat ik hierheen gekomen ben voor Mama Irma, omdat Thelma schreef, “ als er iets gebeurt, kan Guus dan komen?” Zowel Erna als Magalie vinden het een goed idee dat ik gekomen ben, “beter dan naar iemand kijken in de kist”….. Magalie vindt dat ik nog meer Papiamentu moet oefenen, dan leer ik het steeds beter. Ik zeg dat Mama Irma mijn professoressa di Papiamentu was, maar nu te zwak is. Mi ta busca un nobo professoressa! Misschoe dat ik in oktober aan Erna of Magalie kan vragen mij les te geven.

Om 17.00 uur ga ik met Zaire naar Habitat. We zwemmen lekker en drinken wat, ik een cappuccino en zij een piña colada. Praten gaat steeds beter, vind ik, maar als ik vraag hoe haar kleinste kind heet, kan ze niet op de naam komen. Wat vreselijk, toch.

Vroeg naar bed, want morgen om 05.00 uur op, MarieLouise komt mij om 06.00 uur ophalen om de (dertien) baaien te lopen, kijken of er schildpadden eieren gelegd hebben. Dat zou wat zijn als we dat zien…..

Om 06.00 uur op.

Kopje thee, mango, juice…. Mmm…

Vandaag ga ik niet zwemmen, bij Daaibooi zijn er in het weekend al erg vroeg veel families met tent en barbecue. Bij Karakter is er geen zon zo ‘s morgens vroeg. Om 07.30 uur ga ik even naar Norma, maar zij is pas net wakker, was tot drie uur in het “snekkie” op de hoek. Teveel gedronken, beetje hoofdpijn, dus zij kan wat rust gebruiken. Ze vraagt me of ik maandag wel weer een fles zout water wil meebrengen van Daaibooi.

Dan naar Stella. Zij is al druk in de tuin, met haar plantjes. Er loopt een hond, niet van haar, in de tuin en die moet eruit! Hij is door een hek binnengekomen dat niet meer dicht gaat, niet meer goed sluit. Het zit een beetje ingespoeld in het zand. Ik vraag Srtella of ze een schepje heeft. Ja, hoor, dus ik schep het hek uit het zand., zodat het weer dicht kan. Ste;la zegt “er is deze morgen een engel uit de hemel gekomen voor mij, een engel die mij is komen helpen”….. Ik moet lachen. Stella biedt mij een kopje koffie aan, maar ik zeg dat ok eerst naar Tera Cora wil, naar de bakker en dat ik dan wat “pan dushi” mee zal brengen voor haar. Zo gezegd, zo gedaan. Eerst even tanken bij het pompstation op Tera Cora. Dat kan daar al met een creditcard van MCB! Lang leve de vooruitgang!

Dan naar de panaderia. Ik koop 8 pan dushi en moet 6 gulden betalen. 2 voor Mem en Thelma, 2 voor Stella, 2 voor Janus en twee voor mijzelf. Norma wilde niet. Hoofdpijn!

Dan even bij Mama Irma zitten en kletsen, nou, ja, kletsen, ze is moe, maar Thelma wil toch graag dat ze in de stoel gaat zitten. Ik help. Eenmaal in de stoel klaart ze weer een beetje op, is ze iets beter. Ze eet wat en drinkt wat, maar niet erg veel. Annet belt of ik zondag kan komen kijken naar het huis op Piscadera Bay Resort, in verband met de oplevering maandag, kan kijken naar onregelmatigheden, naar zaken die niet goed opgeleverd zijn. Zondag komt mij niet zo goed uit, dan ga ik met Mem op stap. “Ik rij er liever nu heen”, zeg ik. Om 11.30 uur ben nik bij PBResort. We zien toch nog veel zaken die beter gekund hadden, met name het verfwerk is hier en daar slordig.

Ik rij naar Mambo Beach om nieuwe slippers te kopen, havaianas, in de flip flop shop, had ik al een paar dagen in mijn hoofd om te doen.

Geslaagd.

Dan terug naar huis, een half uurtje rijden vanuit Mambo Beach.

Wanner ik thuiskom, zit er een mevrouw van het Archeologisch Archief om met Mama Irma te praten. Bij Landhuis Rif is er de jaarlijkse archeologische opgraving geweest, met deskundigen uit Canada, Nederland en Curaçao.  Men heeft o.a. een oude T-Ford uitgegraven. De mevrouw wil van Mama Irma zoveel mogelijk weten over Landhuis Rif Saint Marie. Ze laat ook de kaarten zien van Johannes Werbata, geboren in Padang in Nederlands-Indië. Hij bracht tussen 1906 en 1909 het hele eiland in kaart, op verzoek van de Curaçaose regering, die kaarten nodig had om een systeem van dammen voor opvang van regenwater te ontwikkelen voor de landbouw. Hij was hiervoor geselecteerd op grond van zij tropenkennis en werkervaring. Aan de hand van topografische verkenningen (op een ezeltje) en het stelsel van de driehoeksmeting, bracht hij wegen, rooien, waterputten, plantages en landhuizen in beeld. Zijn kaarten zijn een van de meest gedetailleerde kaarten ooit van Curaçao.

Om 16.30 uur gaat de mevrouw weer weg en ik ga zwemmen.

Om 19.00 uur dacht ik een mooie zonsondergang te zien te rkijgen, aar uiteindelijk is het toch bewolkt. Ik spreek Angelina nog even, die haar voorlaatste werkdag heeft. Morgen, laatste dagje, wordt ze in het water gegooid, afscheidsritueel, ben benieuwd.

Om 22.00 uur naar bed.

Om 6.00 uur op. Meteen weer naar Mama Irma. Zij zegt altijd maar dat ze goed geslapen heeft. “Drumi dushi?” 

“Si m’a drumi bon”.

“ Hopi bon”?

“No, basta bon”!

“Dushi sonya”?

“No, mi no recórda nada sonya”

Ik ga naar Daaibooi, even lekker zwemmen. Men is de hutjes aan het repareren. Nieuwe palmbladeren erop. 

Na het zwemmen wil ik naar Pelele en naar Cher, maar Mem voelt zich benauwd.  Hij wil even bij de kerk gaan zitten, daar is het frisser. Ik blijf bij Mama Irma.

Ik heb met Annet afgesproken. We gaan lunchen bij Landhuis Rooi Catootje, naast het museo. Heerlijke vissalade en heel gezellig gekletst.

Even wat boodschappen bij Centrum Supermarkt. Ik neem drie blikjes Campbell chicken noodle soup mee voor Mama Irma, die vindt ze lekker. Voor Mem een bolo di wortel.

Om 16.30 uur nog weer ev en naar Villa Kadushi, zaag mee om onder de deur te zagen, zodat de deur  nog iets gemakkelijker opengaat.

Dan lekker zwemmen.

Op het strand help ik Jordan mee om de ligbedjes die niet in gebruik zijn, schoon te vegen, hij wil graag vroeg naar huis….

Zo ontmoet ik ook een mevrouw die daar Ayurvedische astrologie aan het studeren is. We praten wat, ze vraagt meteen mijn geboortedatum, ik zeg maar meteen “Virgo” erbij, maar nee, hoor, zij zegt dat ik een Leeuw ben, een leider. In Europa worden de sterrenbeelden aan andere data gekoppeld.Zij zegt dat het met de maan te maken heeft en niet zomaar per 21 augustus of iets dergelijks kan gaan. Ik een Leeuw?

 Ik vertel over Mama Irma en we spreken over doodgaan. Ze raadt mij een boek aan: Journey of Souls, van Michael Newton. Gaat erover dat we de aarde verlaten en dat onze ziel ergens anders heen gaat. Ik heb ooit gelezen dat men iemand die op sterven lag gewogen heeft en dat het lichaam opnieuw gewogen werd nadat het dood was. De ziel was vertrokken en het lichaam woog ietsje minder, een paar gram…

We kletsen nog even verder. Zij woont bij Landhuis Pannekoek. Grappig daar ging ik vroeger met onze Radulphus eersteklassers op kamp, samen met Hans van Straaten, Hans Schil en andere collega’s. Ik herinner me dat we er veel lol hadden. Ze vertelt me ook dat de energie in Willibrordus goed is. Dat voel ik iedere dag, ook bij Williwood.

Ik vertel dat ik Donald Olbino ken in Pannekoek en dat ik vaker met hem wandel. Zij kent zijn vrouw “Dulce”. Grappig, iedereen kent iedereen….

Om 20.30 komt Mem en we kletsen gezellig wat. We drinken een cola en ik heb ook nog een paar pika-balletjes. Hij vindt ze heerlijk. Mem is nog steeds een beetje benauwd en heeft ook last van zijn knieën. 

Om 21.30 uur naar bed.

Vroeg op, 06.00 uur en naar Habitat om te zwemmen, is weer eens een andere plek in de ochtend. 

Na het zwemmen een lekkere cappuccino bij de bakker. Croissant erbij met wat chocolade. Mmmm.

Krijg een bericht dat Marco de sleutel heeft klaar gelegd van de private room waar de zaag ligt. Dus even naar villa Kadushi en zagen maar. Toch nog weer een hele klus, tussen de prikstruiken door en met dat harde hout. Maar na een uurtje is het klaar, opgeruimd en wel.

Thuis krijg ik een berichtje van Dorette dat ze niet mee kan wandelen vanmiddag, de elektricien is er de hele dag en dat gaat voor, haar huis moet opgeknapt worden. Marie Louise laat weten dat ze wel komt en dat we na het wandelen een hapje eten bij Marfa.

Na het wandelen gaan we een hapje eten bij Marfa.

Net wanneer we willen gaan wandelen komt Larissa langs. Ze heeft net 4 uur lang gesnorkled van Santa Martha naar de Blue Room en terug. Een lange tocht. Maar prachtig. Mem komt er ook bij zitten. We praten over de Sea Turtle Conservation, over de Plastic Clean Up en voor we het weten is het te laat om te wandelen. MarieLouise en ik gaan een hapje eten bij Marfa, die mij vertelt dat we in hetzelfde vliegtuig zaten hierheen. Zij was in Nederland vanwege haar “burger kabritu”, ze wil die ook in Nederland introduceren.

Gezellig gekletst en lekker gegeten en om 21.30 uur naar bed.

Mem komt al vroeg kletsen, 06.15 uur, we hadden afgesproken om zaterdag samen op stap te gaan, Banda Abou, Westpunt, Santa Martha, Lagun etc. maar zaterdag komt er een mevrouw met Mama Irma praten om oude verhalen van vroeger te horen van haar. Mem wil erbij zijn om mee te kunnen vertellen. Vorige keer dat ik hier was, was ik naar een verhalen-ochtend in Otrobanda, van de organisatie Wintertuin. Er waren daar hele oude mensen die verhalen vertelden en al die verhalen zijn gepubliceerd in een bundel, Otrobanda, kurá di kuenta. Heerlijke verhalen over vroeger. Mem is ook geïnteresseerd in “historia”. “Kijk”, zegt Mem, “daar loopt een “sloké” voorbij”. Ik zoek de naam van de vogel op in het boek van Michelle Pors-da Costa Gomez. Dat heb ik ooit gekocht toen ik hier met Jan een vogelexcursie deed met haar. Ze beloofde bij het verzamelpunt bij Centrum Supermakrt Piscadera dat we wel 30 soorten vogels zouden gaan zien op die zaterdag. Ik kon het niet geloven, maar …. zij wist de plekken om vogels te spotten. De sloké heb ik toen niet gezien en hier komt ie zomaar over de porch gelopen. Wij noemen het een kuifkwartel. Het is een vrouwtje, met bruine wangen en een minder grote kuif (dan het mannetje). Ze loopt parmantig over de porch. Kunnen ze wel vliegen? 

Ik ga zwemmen bij Daaibooi en ook daar een mooie vogel, de garsa blou chikí, de kleine blauwe reiger, die kreeftjes uit het zand pikt.

Terug thuis komt Zaire even langs. We spreken af dat we zaterdag weer gaan zwemmen.

Om 13.00 uur krijg ik snijboonchi van Thelma. Mmmmm.

Zwemmen, maar eerst even in de tuin van Carmen een paar takken weghalen die het uitzicht vanaf het hemelbed naar de oceaan belemmeren. Morgen terug en een dikkere tak wegzagen.

Een blaffende buurhond laat zijn bewoners weten dat ik in de tuin ben.

Lekker zwemmen. Daarna een cocktail geprobeerd bij Koraal: mangotini, heerlijk drankje.

Om 19.00 uur thuis, blog in orde maken. Bram heeft een plug-in geïnstalleerd, dan kan ik de website ook in een andere taal schrijven. Papiamentu? Ik begin maar eens met Engels.

Om 21.30 uur naar bed.

Om 06.15 eruit. Heerlijk fris. Geen zon. Ik ga (eens een keertje) niet zwemmen en doe wat administratie.

Heerlijk rustig thuis een klein ontbijtje: verse ananas, verse mango (van Nilda) en wat yoghurt (van Bauer uit Duitsland)

Om 08.00 uur naar Janus, die altijd gastvrij is. Gisteren met Mem een “carburator repair kit” gekocht, omdat Mem denkt dat de vlotter af en toe blijft hangen. XCG 75,=. Janus zit met twee telefoontoestellen aan tafel. Met ééntje belt hij, op de andere kijkt hij Facebook filmpjes. Voor hem op tafel ligt een bijbel en een highlighter, Salomon hfdst 10, 11. Er zijn wat zinnen opgelicht in fel groen, hfdst 11. Janus biedt me koffie aan en brengt een hardgekookt eitje mee bij de koffie. “Die repair kit kan terug naar Montana Autoparts”, zegt Janus, “jouw carburateur is in zijn geheel oud. Je moet een nieuwe. Of ga kijken bij de Wabi Club Curaçao, jouw auto is toch van 1993, dan is ie oud genoeg daarvoor, ga kijken of ze daar een carburator voor je auto hebben”. Hij belt iemand en ik hoor hem zeggen: “……tin un bon preis pa carburator?” 

We kletsen verder nog over Nilda die ik gisteren bezocht en ik vertel Janus over de vlinder, de zwarte barboletta waar Nilda gisteren over sprak. Er kwam een zwartgrijze vlinder het huis in vliegen en die nestelde zich op de muur, een teken dat Edgar dood was. Janus beaamt het verhaal en vertelt ook dat het zomaar kan zijn dat er op je arm zwarte vlekken ontstaan als er iemand in je omgeving doodgaat. Later hoor ik van Jordan dat het ook kan zijn dat een “chuchubi” alsmaar tegen het raam blijft tikken als aankondiging dat er iemand dood gaat. Mooie oude verhalen.

Na een half uurtje rij ik naar Montana Autoparts en breng de repair kit terug.

Dan naar Annet met wie ik om 09.30 uur afgesproken heb bij Piscadera Bay Resort. Maar goed dat ze haar nummer #54 erbij heeft genoemd. Ze hebben een nieuwe bungalow, iets groter, gekocht, twee badkamers en drie slaapkamers. Ik krijg een rondleiding. Prachtige ruimtes. Men is druk bezig alles in orde te brengen, schilderen, elektrisch, vloer. De vloer is van een Italiaans marmer dat overal in huis terugkomt. Omdat ie nogal druk aanwezig is, wil Annet alles in rustig wit laten schilderen. Goed idee, Annet!

We drinken koffie bij Hook’s Hut. Als we daar parkeren krijgen we meteen de autowasser op ons dak. Mijn excuus is dat de Samurai te oud is om te wassen, Annet zegt: “andere keer”. We kletsen bij, spreken af voor vrijdag en geven de autowasser wat geld als we wegrijden. 

Ik doe wat boodschappen bij Centrum en rij naar huis.

Lunch: kopje soep.

Om 16.00 uur naar Habitat, waar het tegen die tijd altijd wat rustiger wordt.

Maar eerst nog even naar het huis van Carmen, in de tuin een paar foto’s maken voor haar. Ik zal morgen een paar takken wegknippen die het prachtige uitzicht belemmeren dat zij vanuit haar hemelbed in de tuin heeft. Heb per slot van rekening nog de knipschaar in mijn auto liggen die ik altijd meenam naar de tuin van Quinten op zaterdagmorgen. Morgen Quinten bellen, ben wel benieuwd hoe het met hem gaat.

Ik ga zelf even lekker op het hemelbed liggen lezen – met toestemming van Carmen uiteraard – en stuur haar een bericht, ik stuur wat foto’s ook.  Wat een plek, wat een uitzicht!

Op mijn ligbed bij Karakter, na een uurtje hemelbed wilde ik lekker zwemmen, brengt Jordan mij als verrassing- “kadootje van mij”, zegt ie – een cappuccino, mijn vaste drankje om 17.00 uur ’s middags.  Wat aardig van hem. We lachen nog om de Amerikaan van vorige week die aan hem het adres vroeg van “een meisje” dat hem en zijn vrienden een “footmassage” (ja, ja) kon geven. “Give me a name and a phone number, and I’ll pay you well”, zei hij. Jordan had hem uiteindelijk een telefoonnummer gegeven en ook zijn eigen rekeningnummer voor de service en ja, hoor, op zijn rekening werd later in de avond $ 60,= bijgeschreven voor “footmassage”. Jordan kon er ook nu nog weer hartelijk om lachen.

Om 18.30 uur naar huis.

Even met Mem gekletst, opnieuw over de gebruiken en de gewoontes van “oude mensen”, over de “barboletta”, de chuchubi, de vlekken op je arm, Mem heeft het steeds over “vroeger” en “oude mensen”, ik ga het zo nog eens met mama Irma erover hebben.

Was ook zo frappant dat toen Edgar Supriano door Nilda dood aangetroffen werd, zijn bandleden uit de muziekgroep een paar uurtjes later langskwamen. “Hoe wisten zij dat?”, vraagt Nilda zich af. Mem heeft het over “un boka bisa otro”, wordt mond op mond doorverteld.

Even wat eten.

Jeanette komt nog even langs (20.10 uur, na haar werk op Hato) om Mama Irma’s pamper te verwisselen. Net als de zuster van vanmiddag, deze zuster is twee weken niet bij Mama Irma geweest, vindt ook zij Mama Irma erg slap, zwak, “dikke buik met veel gas erin”.

Vroeg slapen, geen siesta gehad.